Η ΒΑΣΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Κοσμοθεωρία, ονομάζεται στην Φιλοσοφία, η θεωρία για την «δημιουργία του Κόσμου», δηλαδή για την δημιουργία του Σύμπαντος.

Επίσης και απαραίτητα, η Κοσμοθεωρία εξετάζει και απαντά σε όλα τα «γιατί» της Δημιουργίας.

Κυρίαρχο ερώτημα δε, στην Κοσμοθεωρία, είναι το

- «πώς έγινε η αρχή των πάντων και

- για ποιο σκοπό;».

Είναι κυρίαρχο αυτό το ερώτημα, γιατί όποια απορία και αν έχει κανείς, από το «ποιος είμαι; Από πού έρχομαι που πάω;» μέχρι το κάθε ξεχωριστό «γιατί» της Δημιουργίας, καταλήγει στο τέλος, σε αυτό το ίδιο σημείο: «πώς έγινε η αρχή των πάντων και για ποιο σκοπό;»

Έχουμε ακούσει (ή/και θα ακούσουμε) στην διάρκεια της ζωής μας, διάφορες εκδοχές και διάφορες θεωρίες που απαντούν στα ερωτήματα αυτά, που άλλοτε βασίζονται σε θρησκευτικές διδασκαλίες και άλλοτε σε φιλοσοφικούς στοχασμούς. Θα έλεγα εξ’ αρχής, ότι ξεκινάμε με ένα σταθερό δεδομένο: για τίποτα από όσα θα πούμε δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% βέβαιοι, αφού όλοι οι όροι που θα χρησιμοποιήσουμε, μας ξεπερνούν και βέβαια, δύσκολα διασταυρώνεται η αλήθεια των λεγομένων.

Δεν θα ισχυριστώ συνεπώς, για καμία θεωρία από αυτές που λέγονται, ότι είναι λάθος. Όλα απόψεις είναι και όλα είναι πιθανό να έχουν στοιχεία λογικά και συλλογισμούς σωστούς ή λανθασμένους. Όλες οι θεωρήσεις συνεπώς, του ίδιου (άπιαστου) θέματος, της Κοσμοθεωρίας, μπορεί να είναι εν μέρη σωστές, ανάλογα με το ποιος τις λέει και κυρίως, ανάλογα με τα αυτιά και την διανόηση στην οποία απευθύνονται.

Άλλοι θέλουν να ακούσουν ένα παραμυθάκι για την δημιουργία του Κόσμου, άλλοι θέλουν να ακούσουν κάτι πιο σύνθετο που θα εκφράζει την πεποίθησή τους για την περιπλοκότητα των πραγμάτων και να έχει έναν λογικό συνειρμό. Εν τούτοις, και οι 2 αυτές οπτικές Κοσμοθεωρίας, έχουν ένα χαρακτήρα εγωκεντρικό και το άτομο βλέπει τον εαυτό του απέναντι στο αντικείμενο της μελέτης του, διεκδικώντας θέση και συσχετισμό με αυτό.

Υπάρχει όμως και 3η περίπτωση, που αφορά κάποιου τύπου "ερευνητές", οι οποίοι δεν περιμένουν να ακούσουν τίποτα συγκεκριμένο, δεν αγωνιούν να σκεφτούν τίποτα το εντυπωσιακό και δεν προσδοκούν συγκεκριμένο αποτέλεσμα στην έρευνά τους, αλλά καταγράφουν τα όποια δεδομένα στην πορεία τους και καταλήγουν μεν σε ένα συμπέρασμα, αλλά είναι όμως έτοιμοι να το αντικαταστήσουν με άλλο ορθότερο, όταν εμφανιστούν και υποπέσουν στην αντίληψή τους νέα δεδομένα. Θα έλεγα πώς, σε αυτούς τους ερευνητές απευθύνεται το παρακάτω κείμενο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, να ψηλαφίζουμε την Βασική μας Κοσμοθεωρία.

Το πρώτο-πρώτο πράγμα που πρέπει να αντιληφθούμε για το Σύμπαν, είναι το… ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΝ; Δηλαδή, τι θα μπορούσε να ανήκει στο Σύμπαν και πώς αυτό ορίζεται;

ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ… ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Από την ύλη στην πιο παχυλή της έκφραση (στερεά-υγρά-αέρια κλπ), έως την πιο αραιή της κατάσταση, αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν «Πνεύμα» και πιθανά κάτι ακόμα αραιότερο που δεν φανταζόμαστε καν.

Δηλαδή, με άλλα λόγια…

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΠΟΘΗΚΗ ΜΕ ΥΛΗ-ΥΛΙΚΑ-ΔΟΜΙΚΑ ΥΛΙΚA

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΥΚΝΑ ΚΑΙ ΑΡΑΙΑ ΥΛΙΚΑ!

Αυτό προφανώς σημαίνει και η ίδια η λέξη: συν+παν, δηλαδή «το σύνολο των πάντων»!!!

Αντίθετα λοιπόν με ό,τι θα πίστευε κανείς αρχικά, δεν είναι άλλο πράγμα τα στερεά, άλλο τα υγρά-τα αέρια κοκ.. Το ίδιο πράγμα είναι όλα τους!

Είναι όλα τους κάποιας μορφής ΠΥΚΝΩΣΕΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Βέβαια, το ανθρώπινο μυαλό και οι 5 αισθήσεις μας (οι... ΜΟΝΟ 5 αισθήσεις μας), τα «τεμαχίζουν» αυτά τα υλικά για να τα κατανοήσουν και αφού τα κατανοήσουν, δεν τα ξανα-κολλάνε για να δούν την ολότητα των μερών. Δηλαδή λέμε στερεά-υγρά αέρια κλπ, τα βάζουμε αυτά σε νταμάκια στο μυαλό μας, μένουμε σε αυτά τα ολίγα που μπορούμε να δούμε, γιατί τα άλλα που δεν βλέπουμε νομίζουμε ότι δεν υπάρχουν και... κολλάμε εκεί. Αν στην πορεία ανακαλυφθεί κάτι ακόμα, πχ οι ακτίνες Χ ή τα νετρίνια κοκ, βάζουμε και αυτά σε κάποια νταμάκια στο εξέλ του μυαλού μας και ξαναμένουμε εκεί.

Δηλαδή κάνουμε 2 λάθη:

- ούτε χρησιμοποιούμε την δημιουργική μας φαντασία, η οποία είναι μέρος της λογικής, να πούμε δηλαδή ότι αφού υπάρχουν ακτίνες Χ, άρα θα υπάρχουν και άλλες ακτίνες, που ίσως να είναι και αμέτρητες, αλλά

- ούτε και συνδέουμε τα στοιχεία που αντιλαμβανόμαστε σε ένα ενιαίο σύνολο, ούτως ώστε αυτά να επικοινωνούν μεταξύ τους και να οδηγούν σε κάποιο σκοπό.

Τελικά, έτσι δημιουργείται το πρόβλημα κατανόησης της συμπαντικής λειτουργίας. Πάντα βλέπουμε ένα μέρος του σύμπαντος, δεν φανταζόμαστε να υπάρχει κάτι άλλο, μέχρι φυσικά να το ανακαλύψουμε και δεν μας απασχολεί η ιδέα να συνθέσουμε ΟΛΑ αυτά σε μία ενότητα. Σκέψου δηλαδή να έβλεπες ένα δάχτυλο και να μην φανταζόσουν ότι θα μπορούσε να ανήκει σε ένα χέρι, ή να έβλεπες ένα χέρι και ένα πόδι και να μην φανταζόσουν ότι αυτά μπορεί να ανήκουν σε ένα ενιαίο σώμα, πόσο μάλλον να οραματιστείς ότι λείπουν και μέλη σώματος, που θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα άνθρωπο! Και αυτό, δεν είναι τίποτα… Που να φανταστείς ότι ο άνθρωπος αυτός θα είχε ψυχή, ζωή, σκοπό κοκ

Εξ’ αρχής συνεπώς στην Κοσμοθεωρία μας, λέμε ότι «τα πάντα είναι ένα» και εννοούμε ότι,

- όλα είναι «υλικά» του ίδιου σύμπαντος,

- όλα είναι αραιότερη ή πυκνότερη ενέργεια και

- όλα συντελούν προς τον ίδιο σκοπό, κάτι που αποδεικνύεται από το αρμονικό αποτέλεσμα που έχουμε στο σύμπαν.

Ποια είναι τώρα «όλα τα υλικά»; Μερικά από αυτά είναι τα γνωστά από τον περιοδικό πίνακα των στοιχείων της Χημείας.

Τι είπαμε όμως; Με την χρήση της δημιουργικής φαντασίας μας, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα 118 μέχρι στιγμής στοιχεία (http://www.ptable.com/?lang=el), δεν είναι όλα κι όλα… Αφού κάθε τόσο ανακαλύπτεται και άλλο στοιχείο, στην φύση ή στο εργαστήριο, προφανώς, στο άπειρο σύμπαν, θα υπάρχουν, όχι 118, 218…1008 στοιχεία, αλλά και γιατί όχι; Θα υπάρχουν άπειρα στοιχεία!

Αυτό το τελευταίο, είναι αυταπόδεικτο στον λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο και συνεπώς, αυτά τα (άγνωστα) άπειρα στοιχεία, δικαιολογούν, εξηγούν και δημιουργούν, όλα τα ορατά και αόρατα πράγματα που το σύμπαν περιέχει.

Συνεπώς, όπως υπήρχε μέχρι κάποτε το «σύμπαν των 50-70-100 στοιχείων» έτσι ΎΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ των Χ (άγνωστων) προς το παρόν στοιχείων.