Η ΒΑΣΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ (ΜΕΡΟΣ 2ο)

Στο πρώτο μέρος της «βασικής Κοσμοθεωρίας» είδαμε δύο πράγματα:

• Το Σύμπαν είναι ένας αγνώστου μεγέθους (λέμε, «άπειρος») ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ.

• Όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε, γνωρίζουμε και δεν γνωρίζουμε, είναι πυκνότερη-αραιότερη ενέργεια/ύλη του Σύμπαντος

Οπότε, από εδώ και πέρα, θα μας απασχολήσουν τα «γιατί».

-       Γιατί πυκνά και αραιά,

-       γιατί όλα είναι ένα και το αυτό (ενέργεια) και τελικά,

-       ποιος είναι αυτός που τα κινεί όλα αυτά και γιατί;

Για να απαντηθούν τα γιατί, θα χρειαστεί πρώτα να ορίσουμε, έτσι με την πεπερασμένη διάνοιά μας, αλλά και με την λογική μας, ποιο είναι αυτό το στοιχείο που έχουμε αφήσει απ’ έξω μέχρι στιγμής.

Μιλάμε φυσικά για το «Σχέδιο» της Δημιουργίας, για την «τάξη» που υπάρχει γύρω μας και για τους Νόμους που ανακαλύπτουμε, μέσω πχ της Φυσικής.

Αυτό το «Σχέδιο» είναι και ο Εξωσυμπαντικός παράγοντας. Δηλαδή, εάν τα πάντα όσα αντιλαμβανόμαστε, από την παχυλή ορατή ύλη μέχρι το απόλυτο Πνεύμα είναι συμπαντικά υλικά, τότε τι μένει απ’ έξω; Μα φυσικά, ο παράγοντας που τα οδηγεί όλα αυτά σε «Ζωή», σε «εκδήλωση», σε «σχηματισμούς», σε «κίνηση» και «ανακυκλώσεις».

Συνεπώς έχουμε 2 παράγοντες στην θεώρησή μας: την Φύση και τα φαινόμενα.

Η μεν «Φύση» είναι ο παθητικός, θα λέγαμε, παράγοντας στην εκδήλωση, αυτός που ζυμώνεται και μορφοποιείται, αυτός που σχηματίζεται και ενυπάρχει σε ό,τι βλέπουμε και δεν βλέπουμε.

Φαινόμενα, λέμε μεταξύ άλλων τις αλλαγές στην εικόνα και την μορφή της Φύσης. Για παράδειγμα, το νερό είναι στοιχείο που αναλογεί προς την Φύση, αλλά η θάλασσα, οι λίμνες και τα ποτάμια, είναι φαινόμενα. Δημιουργούνται πχ ανάλογα με τις μορφοποιήσεις του εδάφους και το κλίμα. Σε γενικές γραμμές, η ανάμιξη στοιχείων της φύσης δημιουργεί «φαινόμενα».

Ναι, αλλά ποια είναι αυτή η Δύναμη που οδηγεί σε αυτές τις μίξεις, ποιος σπρώχνει τα υλικά μέσα στο Σύμπαν και τα βάζει να «μπερδεύονται» και να σχηματίζονται και βεβαίως, ποια Δύναμη είναι αυτή που επιβάλλει του Νόμους και την Τάξη;

Να κάνω εδώ μια παρένθεση και να εξηγήσω ότι δεν είναι δυνατόν να αναλύω την κάθε λέξη που χρησιμοποιώ και δεν είναι δυνατόν να αντιπαλέψω την κουλτούρα του κάθε αναγνώστη. Εννοώ ότι όταν πχ χρησιμοποιώ τις λέξεις «Νόμος και Τάξη», θεωρώ δεδομένο ότι ο καθένας που συνεχίζει να διαβάζει αυτό το κείμενο, μπορεί να καταλάβει την γύρω του Νομοτέλεια και την επανάληψη των ίδιων φαινομένων κάτω από τις ίδιες συνθήκες, παράγοντας που αποδεικνύει (αν το ψάξεις βαθύτερα), ότι υπάρχουν Νόμοι που διαπερνούν την Φύση και το αποτέλεσμα αυτών είναι η «εκδήλωση» σε πλήρη τάξη.

Επιστρέφοντας τώρα στην Δύναμη που λέγαμε πριν, θα σας πώ ότι τώρα φτάσαμε στο «ζουμί», στον σημαντικότερο παράγοντα που θα μας βοηθήσει να σχηματίσουμε την Κοσμοθεωρία μας.

ΑΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,

ΤΟΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ «ΕΞΩΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ» ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ,

Ο ΟΠΟΙΟΣ, ΓΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΛΟΓΟΥΣ, ΕΠΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΝ ΤΑΞΗ.

Το θέμα βέβαια, έχει διατυπωθεί ποικιλοτρόπως από όλες τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες και ο καθένας λέει ό,τι θέλει (όπως κάνω κι εγώ, φυσικά) και ο σκοπός όλων των διατυπώσεων είναι να εξηγηθεί αυτό το σημαντικό σημείο της κάθε Κοσμοθεωρίας, το γιατί υπάρχουν Νόμοι, που βρέθηκαν οι Νόμοι, ποιος τους επέβαλε και γιατί;

Δεν θα δυσκολευτεί ο καθένας να καταλάβει ότι η απάντηση στο μυαλό του καθενός, είναι… «ο Θεός»!

Δεν θα ενθαρρύνω κανέναν να απορρίψει λέξεις και φράσεις που λέγονται για τα θέματα αυτά, γιατί, μεταξύ μας,

-       ποιος είναι απόλυτος γνώστης αυτής της πραγματικότητας και

-       ποιος ξέρει καλύτερα από τον άλλον, τι μυαλά υπήρχαν στα κεφάλια του κόσμου όταν διατυπώθηκαν οι θεωρίες και

-       ποιος μας λέει ότι σήμερα, τα μυαλά του κόσμου είναι σοφότερα (σε αυτά τα θέματα), που να μπορούν να καταλάβουν με άλλο τρόπο «τεχνικότερο» αυτές τις αφηρημένες έννοιες….

Αυτό που λέω είναι ότι ακόμα και πιο παραμυθένια προσέγγιση του παράγοντα «θεού», όλο και κάποιο μυαλό και κουλτούρα φωτίζει με γνώση και εξηγεί τα… ανεξήγητα.

Τελικά, στην «γλώσσα» που θα χρησιμοποιήσουμε εδώ, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Αν υποθέσουμε ότι το ίδιο το σύμπαν έχει μόνο υλικά, τότε μια άλλη δύναμη, έξω από το Σύμπαν, ήρθε και επέβαλε την τάξη.

Αν υποθέσουμε το αντίθετο, τότε μέσα στο ίδιο το Σύμπαν, ενυπάρχει και η έννοια ενέργεια-υλικά (το «hardware») και η έννοια του προγραμματισμού-του σχεδίου-της λογικής (του «software»), που οδηγεί στην Δημιουργία, στο δομημένο Σύμπαν. Θα έλεγα ότι σε αυτή τη φάση επισκόπησης των πραγμάτων («βασική» Κοσμοθεωρία), δεν έχει σημασία τι από τα δύο συμβαίνει.

Η φιλοσοφική και θρησκευτική παράδοση και αυτό με το οποίο έχουμε γαλουχηθεί (που ίσως να είναι σωστό-ίσως λάθος), είναι ότι στην προ δημιουργίας φάση, υπήρχε «Χάος». Έπειτα ήρθε κάποια Δύναμη (ο γνωστός σε όλους μας «Θεός») και έφερε την τάξη κλπ κλπ. Νομίζω όμως ότι δεν έχει νόημα να μπούμε σε θέματα κουλτούρας του καθενός, γιατί οι σκεπτομορφές που έχουν σχηματιστεί με τα χρόνια στον εγκέφαλο του καθενός, ίσως σταθεί εμπόδιο να παρακολουθήσει την κεντρική ιδέα της δημιουργία που είναι το θέμα μας, ούτως ώστε, είτε είναι σωστό το μεν ή το δε, να μην κινδυνεύει η βασική κοσμοθεωρία του να καταπέσει.

Άρα, κρατάμε τρία βασικά πράγματα στο μυαλό μας:

-       τον «παράγοντα σύμπαν» (hardware),  

-       τον «παράγοντα μυαλό Δημιουργού» (software) και τέλος  

-       τον «παράγοντα εκδηλωμένο σύμπαν-δημιουργία» (δηλαδή τον παράγοντα που απορρέει από τα προηγούμενα δύο)

Ασφαλώς και πρόκειται για μια «τριάδα πραγμάτων-εννοιών» που έχει αντιστοιχίες, σε κάθε μορφή γνώσης, κουλτούρας, πραγμάτων

-       Αρσενικό – Θηλυκό – αποτέλεσμα της ένωσης (παιδί)

-       Πατέρας - Μητέρα – Παιδί

-       Πατήρ - Άγιο Πνεύμα – Υιός

-       Πνεύμα – Σώμα - Ψυχή

-       Δύναμη – Κάλος – Σοφία*

-       Θέληση –Νοημοσύνη – Αγάπη*

-       Ακοή (ήχος) – Αφή  - Όραση*

-       Μονάδα – Αόριστη δυάδα – Κόσμος (Πυθαγόρας)*

-       Αυτό – Τρίτον είδος – Έτερον (Πλάτων, Τίμαιος)*

-       Κέντρο κύκλου – Περιφέρεια – Ακτίνες*

(*) αντιστοιχίες παρμένες από το βιβλίο του Θ. Μητσόπουλου «Η θηλειά»

Αυτό που χρειάζεται τώρα, προκειμένου να προχωρήσουμε παρακάτω, είναι να γίνει κατανοητό, το ότι ένας παράγοντας που ονομάζουμε Θέληση-Δύναμη-Πατέρας-Αρσενικό, επενεργεί επάνω στην φύση-ύλη-ενέργεια-θηλυκό και έχουμε το αποτέλεσμα που ονομάζουμε Υιός-Εκδηλωμένο Σύμπαν-Δημιουργία.